Hoe kon dat nu gebeuren? In het begin zag het er helemaal niet naar uit. Partijen waren aan elkaar gewaagd en nuchter bekeken was het bijna een Oranje-wedstrijd: er stonden immers 12 spelers van ons nationale team tegenover elkaar, dus heel veel verrassingen konden er niet zijn. Men traint immers vele uren met elkaar. In het eerste kwartier ging het dan ook om en om, goaltje voor, goaltje achter tot Tim Bakker uit een strafworp 5-4 maakte en Suzanne Struik vervolgens zo’n zelfde worp miste. Bakker greep onmiddellijk de gelegenheid aan om van grote afstand de 6-4 aan te laten tekenen.

De deze avond weer uitstekend functionerende Richard Kunst deed echter meteen wat terug, waarna Kim Cocu weer 7-5 liet noteren. Kort achtereen kreeg PKC twee strafworpen en waar Suzanne Struik in de achterliggende weken al diverse strafworpen onbenut gelaten had, vond ze het nu genoeg geweest, weg met die last van de schouder en tijd voor een ander. De keuze viel op John den Dunnen, die voor de aan de enkel geblesseerde Rutger Sijstermans inviel. Deze waarnemer bleef koel, benutte ze allebei en maakte ook in het vervolg van de wedstrijd een prima indruk.

De score bleef even hangen tot Mady Tims het genoeg vond en van afstand de 7-8 er in pegelde. Na een korte, doelpuntloze periode viel de 8-8, maar meteen nam PKC weer afstand via John den Dunnen en Lara Boonstoppel. In die fase bleef de eerste aanval van de Kogers vruchteloos bezig, 8-10. Het tweede Koogse aanvalsvak was effectiever en liet via 2x Rick Voorneveld weer een gelijke stand noteren, maar opnieuw kon de eerste aanval van de thuisploeg geen potten breken. Roxanna Detering werd uitgeschakeld door Nadhie den Dunnen – maar omgekeerd was het evenzeer het geval. De eerste aanval van PKC wist er onder aanvoering van Suzanne Struik wel raad mee en liet een ruststand van 10-12 noteren.

Na de met een vrolijk dansnummer opgefleurde pauze werd het via goals van Andr Kuipers en de deze middag uitstekend spelende Marjolijn Kroon binnen twee minuten 12-12 en ten derden male kon KZ met het Bakker-vak niet tot scoren komen. PKC liep zelfs uit naar 12-15 en tegen die tijd begon duidelijk te worden dat de malaise bij de Kogers zich niet alleen binnen de lijnen voltrok. De microfoon van de ladyspeaker viel uit, dus de doelpuntenmakers werden niet meer rond getoeterd. De laptop van de statisticus begaf het, waar door schrijver dezes zich niet op de statistieken kan verlaten, die moeten morgen via de video opnieuw vastgesteld worden. Kommer en kwel dus!

PKC begon steeds meer in de mogelijkheden van winst te geloven, ook toen het toch nog weer 14-15 werd. Vanaf 15-16 werd ook twee keer gewisseld door Koog-Zaandijk, Jet Hendriks en Stijn van der Vegt kwamen binnen de lijnen. Ook dat bracht echter niet de oplossing en er kwam zelf 15-19 op het scorebord gelezen worden. KZ probeerde uit alle macht in de wedstrijd terug te komen, maar er ketste teveel mis of anderszins zonder resultaat. Het werd nog heel spannend, maar PKC hield de deur dicht en sloot af op 20-22. Dolle vreugde na afloop in het Papendrechter kamp en het was ook verdiend.

Coach Jan de Jager vond het geen hoogstaande wedstrijd, maar hij had met genoegen geconstateerd hoe zijn jonge ploeg zakelijk en gecontroleerd de voorsprong kon consolideren. Knap dat deze ploeg dat nu al kan brengen. Hij stelde vast dat dit géén harde wedstrijd was geweest en meende dat de arbitrage daar een grote rol in kan spelen en in dit geval ook speelde. Hij complimenteerde het arbitrale duo Arthur van der Griend/Jaap van Bruggen met deze wedstrijd en daarbij sloot ook de KZ-coach Harold Jellema zich aan. Maar dat was verder ook wel zo’n beetje de enige overeenkomst, want voor KZ en zijn coach was de uitslag een dikke streep door de rekening. “We hebben opnieuw niet ons niveau gehaald, een zware streep door de rekening”, was de korte reactie..

Doordat de statistieken op dit moment niet beschikbaar zijn (ze worden morgen opnieuw ‘ingeklopt’), is ook het aantal goals per speler wat onduidelijk. Morgen melden we de goede cijfers.

Plaats reactie